گفت‌وگوی آوای کرمانشاه با زهره مولودی، مسئول کمیته قایقرانی؛ قایـق‌رانان کرمانشاهی در سطـح جهانـی هستـند

آوای کرمانشاه، صبا شیخی: زهره مولودی، معلم، ورزشکار و مسئول کمیته قایقرانی استان کرمانشاه و از مربیان قایقرانی آب‌های آرام این استان است. وی مدرک مربی‌گری بین‌المللی خود را در سه سطح پیشرفته از دانشگاه TF مجارستان دریافت کرده است. مولودی از سال 1382 به شکل حرفه‌ای در این رشته به‌عنوان مربی و ورزشکار فعالیت کرده است و هم‌اکنون در رشته‌ی کایاک مربی‌گری می‌کند. با زهره مولودی از قایق‌رانی گفتیم، به ادبیات پل زدیم و پای درددل‌هایش به‌عنوان یک مربی کهنه‌کار و یک معلم دلسوز نشستیم. با ما همراه باشید.

خانم مولودی! چه شد که به قایق‌رانی علاقه‌مند و وارد این رشته شدید؟
آشنایی من با این رشته از طریق تلویزیون صورت گرفت. این رشته تا سال هشتادویک و هشتادودو در کرمانشاه فعالیت نداشت. ما هم مجبور به فعالیت در سایر رشته‌های ورزشی بودیم. به محض اینکه مطلع شدم قایقرانی در کرمانشاه شروع به فعالیت کرده، از طریق تربیت‌بدنی پیگیر شدم و به رئیس هیئت آن زمان خانم قیطانی معرفی شدم. که از همین‌جا اعلام می‌کنم واقعاً قایقرانی کرمانشاه مدیون ایشان است. ایشان فرموده بودند در استخر اشرفی اصفهانی تمرین می‌کنند و خانم ندا نیرومند مربی قایقرانی بودند. در آن زمان همه تازه‌کار و مبتدی بودیم و از تهران و استان‌های دیگر برای ما مربیانی می‌فرستادند که از بچه‌های تیم ملی بودند. در طی چند سال چندین مربی از شهرهای مختلف به کرمانشاه اعزام شدند. ما آرام‌آرام اما به سختی تکنیک‌های مختلف قایقرانی را یاد گرفتیم. در آن زمان نه وسایل و امکانات آن‌چنانی وجود داشت نه مربی درجه یکی داشتیم که همه‌ی اطلاعات را به ما بدهد. به همین دلیل ما مجبور بودیم با آزمون‌وخطا و تماشای فیلم‌های مختلف از مسابقات المپیک و جهانی قایقرانی، این رشته را بسیار آرام و به‌کندی فرابگیریم. در کلاس‌های مربی‌گری درجه سه شرکت کردیم و به این صورت پیش رفتیم. البته بچه‌هایی که در حال حاضر در حال آموزش قایقرانی هستند از نظر امکانات از ما بسیار جلوتر هستند. اما متأسفانه ایرادی که می‌شود به کرمانشاه گرفت نبودن فضای خوب و مناسب آبی برای تمرین است. الان همین‌طور که اطلاع دارید حدود هجده سال در شهربازی تمرین کرده‌ایم. هر چند که فضای مناسبی هم نیست اما باز چون دسترسی به این فضا برای ورزشکاران بسیار راحت است عالی بود. اما این فضا از ما گرفته شد و ما مجبور به تمرین در سراب نیلوفر هستیم. که فضای خوبی برای تمرین است اما مسیر بسیاری طولانی است و ایاب و ذهاب برای خانواده‌ها و ورزشکاران بسیار سخت است.

چه نکته‌ای در قایق‌رانی شما را جذب کرد؟
نام قایقرانی به‌خودی‌خود جذاب است. این رشته جزو رشته‌های خاص و مطرح در دنیاست. بُعد قهرمانی‌اش به کنار که مسابقات آسیایی و جهانی و المپیکی را شامل می‌‌شود، نکته‌ی مهم بُعد تفریحی و آرامشی است که آب به افراد می‌دهد. شاید اغلب افراد به خاطر آرامش و خاص بودن این رشته است که آن را انتخاب می‌کنند.

در حال حاضر در کدام رشته‌ی قایق‌رانی‌ متمرکز هستید؟
در حال حاضر در رشته‌ی کایاک متمرکز هستم و مربی‌گری می‌کنم. اما مسئول کمیته‌ی آب‌های آرام هستم. آب‌های آرام شامل رشته‌‌ کایاک و کانوکانادایی است. دو رشته که زیرمجموعه‌ی رشته‌ی آب‌های آرام هستند. کایاک به صورت k و دوطرفه است که ورزشکار نشسته است و از سمت راست و چپ بدن استفاده می‌شود ولی در کانو که به شکل c نمایش داده می‌شود به صورت یک طرفه است که ورزشکار روی زانو است و از یک طرف پاروکشی می‌شود.

در مورد رشته‌ قایقرانی و جایگاه این رشته‌ی ورزشی در کرمانشاه برای‌مان بگویید؟
از جایگاه خوبی برخوردار است. مسئولین هم به دلیل اینکه این رشته یکی از مدال‌آورترین ورزش‌های استان است روی این رشته بسیار حساب باز کرده‌اند. توقع مسئولین هم از این رشته بسیار بالا است. امیدوارم به اندازه‌‌ توقعی که از این رشته دارند، کمک و همکاری هم با این رشته داشته باشند و در قبالش مسئولیت‌پذیر باشند که ورزشکاران با خیال راحت بتوانند تمرینات‌شان را ادامه دهند.

جایگاه ایران در قایق‌رانی در جهان چگونه است؟
این رشته در ایران هم از جایگاه بسیار بالایی برخوردار است. ما در سطح کشور، ورزشکاران قدرتمند و بسیار نخبه‌ای داریم. از بچه‌های کرمانشاه، در این رشته ورزشکاران قدرتمند و بااخلاقی داریم که از لحاظ توانایی در سطح کلاس جهانی هستند. خانم شهلا بهروزی‌راد هم از قهرمانان پارا هستند که سهمیه‌ حضور در المپیک 2020 را گرفتند که متأسفانه به دلیل کرونا، بازی‌ها به تعویق افتاده است.

آینده‌ این رشته را در ایران چگونه ارزیابی می‌کنید؟
دنیا به خاطر کرونا دچار بحران شده و این خودش یک دلیل است که فعالیت‌های ورزشی، مسابقات داخلی و جهانی و المپیک همه به تعویق افتاده است. این یکی از دلایلی است که ورزشکاران ما یک مقدار از فضای ورزشی دور شده و کم‌کار شدند و کمی آمادگی‌شان را از دست داده‌اند. از طرفی ایران چند سالی هست که از نظر اقتصادی دچار بحران است. از نظر مالی باید به ورزشکاران حرفه‌ای بیشتر رسیدگی شود. متأسفانه ورزشکاران ما به خاطر مسائل مالی، روحی و معیشتی و اینکه زیاد حمایت نمی‌شوند عمر کوتاهی در عرصه‌ی حرفه‌ای دارند. مسئولان باید توجه و دقت ویژه‌ای بکنند و روی این مسئله کار بکنند. در ایران ما شاهدیم ورزشکاران تا سی‌سالگی در تیم ملی هستند و بعد از آن به دلیل مشکلات کاری و مالی دیگر در این سطح حضور ندارند و عرصه را ترک می‌کنند، اما در مسابقات بین‌المللی شاهدیم تازه ورزشکاران از چهل سالگی به بعد؛ به خاطر بالا رفتن قدرت بدنی، مدال‌های و جهانی المپیکی‌شان شروع می‌شود.

توقع شما از مسئولین به چه شکل است؟
یک مقدار مهربان‌تر به این رشته نگاه کنند. به اندازه توقعی که از این رشته دارند به همان اندازه هم امکانات، تجهیزات و وسایل در اختیار این رشته قرار دهند. از نظر روحی بچه‌ها را حمایت کنند شده به صورت تشویق کلامی یا دادن یک لوح تقدیر. ورزشکاران کرمانشاهی بسیار مستعد هستند و پتانسیل بسیار بالایی در این رشته دارند. من همیشه از این پتانسیل تعجب می‌کنم، چون ما مکان آبی نداریم. نه دریا داریم و نه رودخانه‌ی خاصی که در آن تمرین کنیم اما فوق‌العاده ورزشکاران خوب ظاهر می‌شوند. مستقیم‌ترین مسافت آبی که ما می‌توانیم تمرین انجام دهیم دویست متر است. اما ورزشکاران ما هم در مسافت دویست متر و هم بالاتر همیشه در مسابقات موفق عمل کرده‌اند. چند سال است که اردوهای تیم ملی هم به قدرت قبل برگزار نمی‌شوند. سال‌ها قبل تعداد بسیار بالایی از ورزشکاران در اردوهای تیم ملی شرکت می‌کردند و آن‌جا صد در صد ساخته می‌شدند اما الان متأسفانه بچه‌ها در مسابقات قهرمان کشوری شرکت می‌کنند اما حتی با آنکه مقام اول تا سومی هم کسب می‌شود اما از اردوها خبری نیست. فقط افراد خاصی در اردو حضور دارند. چون امکانات هیئت‌ها در شهرستان‌های مختلف آن‌چنان امکانات بالایی نیست و این شامل کرمانشاه هم می‌شود، فدراسیون‌ها هم باید این را در نظر داشته باشند و افراد بیشتری از هر شهرستانی در اردوها اجازه‌ تمرین داشته باشند.

آیا کرمانشاه یکی از قطب‌های قایق‌رانی ایران است؟
بی‌شک همین‌طور است. در اغلب ورزش‌ها این‌گونه است. اما متأسفانه کرمانشاه با کم‌لطفی مسئولین فدراسیون‌ها مواجه است. دلیل این موضوع را حقیقتاً نمی‌دانم. اگر از ورزشکاران کرمانشاهی حمایت صورت بگیرد مطمئناً خود فدراسیون‌ها هم موفق‌تر خواهند شد چون ورزشکاران کرمانشاهی بسیار قدرتمند و بااخلاق هستند. من در رشته قایق‌رانی ورزشکاری که مشکل اخلاقی داشته باشد ندیده‌ام، خدا رو شکر.

توسعه بیشتر این رشته در استان کرمانشاه نیازمند چه امکاناتی است؟
اگر بخواهیم در این رشته پیشرفت بیشتری داشته باشیم نیاز به تربیت مربیان بهتر و با دانش بیشتر و داوران باکیفیت هستیم. همان‌طور که در چند سال اخیر کم‌وبیش این اتفاق افتاده است و کلاس‌ها برگزار شده. باید داوران و مربیان نخبه را تربیت کنیم که بتوانند موجب رشد قایقرانی کرمانشاه شوند. از طرفی بتوانند ورزشکاران را نسبت به این رشته جذب کنند. قایقرانی یکی از سخت‌ترین رشته‌های ورزشی است و هر کسی نمی‌تواند در این رشته دوام بیاورد. مربی باید این هنر را داشته باشد که ورزشکارانی که آینده دارند را در این رشته نگه دارد. تغییر نگاه جامعه و نگاه مسئولین هم از عوامل توسعه‌ی بیشتر این رشته می‌شود. اما همه‌ی این مواردی که عنوان شد؛ سوای بحث تجهیزات و امکانات بود. چون امکانات بی‌شک حرف اول را می‌زند. اگر قایق یا وسایل جانبی قایق‌‌رانی را نداشته باشیم و یا مکانی برای تمرین نداشته باشیم طبیعتاً ورزشکار نمی‌تواند تمرین کند و خودش را نشان بدهد. هر چند یک سری وسیله‌ی شخصی هست که ورزشکاران باید تهیه کنند مانند پارو. البته در ابتدا و برای افراد مبتدی این وسایل در اختیارشان قرار می‌گیرد؛ اما ورزشکار وقتی حرفه‌ای می‌شود باید به شکل شخصی این وسایل را تهیه کند.

در سال‌های گذشته، بحث شکاف‌های جنسیتی در ورزش بسیار داغ بوده است، آیا به عقیده‌ی شما که یک مربی کهنه‌کار در این رشته‌اید، نگاه جنسیتی در مورد رشته‌ی قایق‌رانی هم وجود دارد و نوع رسیدگی به بانوان و آقایان متفاوت است؟
از نظر امکانات و تجهیزات نگاه متفاوتی وجود ندارد. اما بی‌شک در ایران آقایان آزادانه‌تر و راحت‌تر هم فعالیت‌های ورزشی‌شان را انجام می‌دهند و هم زندگی روزمره‌شان را می‌گذرانند. این شکاف جنسیتی چیزی نیست که در فدراسیون‌ها و هیئت‌ها ایجاد شده باشد، بلکه این شکافی است که جامعه ایجاد کرده است. خود من شخصاً به‌عنوان یک مربی، به ورزشکاران نگاه جنسیتی ندارم و در قایق‌رانی ندیده‌ام که چنین اتفاقی افتاده باشد.

یک تصور در جامعه وجود دارد که رشته قایقرانی را یک رشته پرهزینه می‌دانند، نظر شما در این باره چیست و چه توصیه‌ای به والدینی که کودکان خردسال علاقه‌مند به این رشته دارند، دارید؟
اتفاقاً این رشته در واقع پرهزینه نیست. ببینید به صورت کلی برای هر ورزشی باید هزینه بشود؛ اما کسانی که به این رشته جذب می‌شوند و ثبت‌نام می‌کنند هیئت تمام امکانات و تجهیزات آموزشی را در اختیارشان قرار می‌دهد. تنها کاری که باید بکنند این است که به هیئت مراجعه کرده، ثبت‌نام کنند و بیمه‌ی ورزشی تهیه کنند. هزینه‌ای که هیئت کرمانشاه بابت این رشته می‌گیرد واقعاً ناچیز است چون هدف ما در کرمانشاه قهرمان‌پروری است. یکی از شروطی که برای شروع این رشته وجود دارد این است که حتماً به فن شنا آشنا و مسلط باشند. چون ورزش‌های آبی پرریسک‌اند و باید حتماً شنا بلد باشیم تا بتوانیم در آن ورزش‌ها فعالیت کنیم. همه‌ی آنچه که باید انجام بگیرد همین است. بعد از این‌که به ورزشکار حرفه‌ای و نیمه‌حرفه‌ای تبدیل شدند تنها چیزی که باید تهیه کنند یک پاروی حرفه‌ای است. ورزشکاران می‌توانند سال‌ها از تجهیزاتی که تهیه می‌کنند استفاده کنند و چندان به تغییر وسیله نیست. مثلاً کوه‌نوردی بسیار کم‌هزینه به نظر می‌رسد اما وقتی شروع می‌کنید به حرفه‌ای کار کردن می‌بینید به شدت از ورزشی مثل قایق‌رانی پرهزینه‌تر است.

توصیه‌تان به بانوان کرمانشاهی چیست؟
خودشان را دوست داشته باشند. برای اینکه بدن سالمی داشته باشند ورزش کنند. نمی‌گویم حتماً بیایند و حرفه‌ای رشته‌ی قایق‌رانی را دنبال کنند، اما می‌توانند به شکل تفریحی این رشته را امتحان کنند. برای سلامتی خودشان ارزش قائل باشند. چون سلامتی خانم‌ها و به‌ویژه مادران در جامعه بسیار مهم است. مادران هستند که بچه‌های خوب تربیت می‌کنند و تحویل جامعه می‌دهند. اگر مادری پرنشاط، سالم و پرشور باشد بی‌شک می‌تواند یک فرزند سالم‌تر بار بیاورد و به جامعه تحویل دهد. می‌تواند در میادین ورزشی یک ورزشکار بااخلاق به شهرمان هدیه دهد. تأکید می‌کنم برای سلامتی خودشان ورزش کنند نه برای قهرمانی، زیرا همه که نباید برای قهرمان شدن در میادین ورزشی انرژی بگذارند. در کرمانشاه خوشحالم که می‌بینم خانم‌ها به ورزش اهمیت می‌دهند. اما این ورزش کردن باید به برنامه‌ی روتین همه‌ی انسان‌ها تبدیل شود و رها نشود.

خاطره‌ای از اعزام‌تان به کلاس‌های مربی‌گری مجارستان دارید که بخواهید با ما به اشتراک بگذارید؟
خاطرم هست از روز اولی که به کلاس‌ها رفتم تا روز آخر همه‌اش برای بچه‌هایی که دارند اینجا تمرین می‌کنند تأسف می‌خوردم و ‌غصه‌دار شرایط‌شان بودم. هم از نظر امکانات و هم از نظر فضای تمرینات. ما در شهربازی که تمرین می‌کردیم وقتی بچه‌ها راه می‌رفتند فقط خار بود که به کفش و لباس‌هاشان می‌چسبید و پاهاشان را زخمی می‌کرد ولی در آن‌جا بچه‌ها بسیار به قاعده تمرین می‌کردند و آدم از نحوه‌ی تمرین کردنشان لذت می‌برد. با این‌که بچه‌های ما در آن شرایط تمرین می‌کردند هر از چند گاهی آن فضا را تعطیل هم می‌کردند و به ما اجازه‌ی تمرین نمی‌دادند. گاهی می‌دیدی دو یا سه ماه تعطیل می‌شد. اما با همه‌ی این تفاسیر بچه‌ها راضی به تمرین در آن فضا بودند. از مسئولین خواهش می‌کنم به بچه‌های ما یک فضای مناسب و استاندارد که همیشگی و دائمی باشد اختصاص بدهند که در شان‌ ورزشکاران‌مان باشد.

فکر می‌کنید مربیان رشته‌های قایق‌رانی برای به‌روز کردن اطلاعات خود باید چه‌کار کنند؟
باید در کلاس‌های بازآموزی و مربی‌گری شرکت کنند و سطح‌شان را ارتقا بدهند. از طریق اینترنت هم می‌توانند سطح اطلاعات خود را ارتقا دهند. اگر به زبان انگلیسی مسلط باشند راحت‌تر می‌توانند این کار را بکنند. مقاله‌های به روز خارجی خوب زیادی هست که می‌توانند از آن‌ها استفاده کنند. مربیان تازه‌کار می‌توانند از مربیان حرفه‌ای‌تر و یا افرادی که در فدراسیون هستند کمک بگیرند.

در سالی که گذشت، کرونا زندگی همه‌ی ما را به گونه‌ای تحت تأثیر قرار داده است. محدودیت‌های کرونایی روند تمرینات شما را با مشکل مواجه نکرده است؟
مشکلات زیادی برای ما به وجود آورد. چند ماه کلاً قرنطینه بودیم و من به شخصه به ورزشکاران در منزل تمرینات آمادگی جسمانی دادم تا آن‌ها انجام دهند. بچه‌ها از تمرینات‌شان فیلم می‌گرفتند و برای من می‌فرستادند. پاروکشی‌های بدون نیاز به آب را بچه‌ها با خلاقیت‌هایی در خانه شبیه‌سازی می‌کردند، فیلم می‌گرفتند و می‌فرستادند. در آن اوایل اطلاعات از این بیماری کم بود و حتی در فضای باز هم تمرینات انجام نمی‌‌شد. من در تمام آن مدت بچه‌ها را رها نکردم و به محض اینکه توانستیم از فضای باز استفاده کنیم، تمرینات آمادگی جسمانی را انجام دادیم و توانستیم سراب نیلوفر را بگیریم و در اختیار ورزشکاران قرار دهیم. استانداری هم در این قضیه به ما بسیار کمک کرد. خانواده‌ها هم واقعاً با عشق بچه‌ها و ما را حمایت کردند. امیدوارم در مسابقات بچه‌ها این از خودگذشتگی خانواده‌ها را جبران کنند.

اگر موافق باشید چند سوال غیرتخصصی هم از شما بپرسیم.
بله، البته.

حضور فضای مجازی و شبکه‌های اجتماعی مانند اینستاگرام، توییتر و تلگرام را برای جامعه ایرانی مفید می‌دانید؟
اگر درست استفاده شود فضای بسیار خوبی می‌تواند باشد. می‌توانیم به‌واسطه‌ اطلاعات حقیقی و صحیح، معلومات‌مان را اضافه کنیم. می‌توانیم از این فضا برای معرفی مثلاً قایق‌رانی به جامعه و مردم کرمانشاه استفاده کنیم. خیلی‌ها اطلاع ندارند ما در همین کرمانشاه قهرمان آسیا، جهان، منتخب المپیک و پرچم‌دار المپیک داریم. از این فضا می‌شود برای اطلاع‌رسانی کمک گرفت.

چه میزان از منابع مطالعاتی و اطلاعاتی شما از فضای مجازی است؟
من به شخصه عاشق کتاب هستم و دلم می‌خواهد کتاب را ورق بزنم. اما این فضا هم برایم مفید است. می‌تواند اطلاعات زیادی به من بدهد. بعضی وقت‌ها دنبال یک مطلب می‌گردی و با یک سرچ ساده به جواب سوال‌ات می‌رسی؛ اما تهیه‌ی کتاب و دسترسی به آن اطلاعات برای‌ات به سرعت امکان‌پذیر نیست. فضای در دسترس‌تری است این فضا. من حدود پنجاه تا شصت درصد از این فضا کمک می‌گیرم برای ارتقا سطح اطلاعات خودم اما نه کامل.

از نظر شما چه راه‌کاری را می‌توان ارائه داد تا به وسیله‌ آن از آسیب‌های این فضا تا حدودی جلوگیری شود؟
من کارشناس این رشته نیستم؛ اما به‌عنوان یک مربی ورزش می‌توانم بگویم می‌شود بچه‌ها را بیشتر به ورزش تشویق و ترغیب کرد. به هر حال فضای مجازی مشکلات خاص خودش را هم دارد. بچه‌ها را کم‌تحرک می‌کند. در کنار آن باید بچه‌ها را تشویق کنیم تا ورزش کنند و خیلی زمان زیادی برای این فضا نداشته باشند تا تنها در مواقع لازم و ضروری از این فضا استفاده کنند.
خب، در رابطه با ادبیات هم از شما سوال بپرسم. به ادبیات علاقه‌مندید؟
بله از کودکی به ادبیات و شعر علاقه‌مند بوده‌ام.

اهل مطالعه هستید؟ علاقه‌مندی‌تان به چه سبکی است؟
به کتاب‌های تاریخی و فلسفی علاقه‌مندم. حتی اگر رمان بخوانم هم ترجیح می‌دهم فلسفی باشد. هر کتابی که مغز را وادار به فکر کردن کند من به آن کتاب‌ها بیشتر علاقه دارم.

فکر می‌کنید چرا لازم است مردم کتاب بخوانند؟
باید کتاب بخوانیم تا از جهان پیرامون‌مان اطلاع داشته باشیم. در حال حاضر انسان‌ها از نظر روحی و فکری دچار استرس‌ها و مشکلاتی هستند. به نظرم کتاب خواندن در طول روز، حتی در یک مدت زمان کوتاه، باعث می‌شود خودت را از مشکلات رها کنی، کمتر به مشکلات فکر کنی و از نظر روحی شاداب شوی. ورزش هم این ‌کار را می‌کند. به این ترتیب می‌توانیم هم جسم و هم ذهن‌مان را پرورش دهیم. انسان اگر چندبعدی باشد موفق‌تر است. آدمی که کتاب می‌خواند، ورزش می‌کند، موسیقی گوش می‌کند یا نقاشی می‌کشد آدمی است که خودش را در ابعاد مختلف پرورش داده است.

می‌شود یکی از بیت‌های موردعلاقه‌تان را برای ما بخوانید؟
یکی از شعرهای موردعلاقه من این است:
از زمزمه دل‌تنگیم، از همهمه بیزاریم
نه طاقت خاموشی، نه میل سخن داریم
آوار پریشانی‌ست، رو سوی چه بگریزیم؟
هنگامۀ حیرانی‌ست، خود را به که بسپاریم؟
«حسین منزوی»

مهم‌ترین دغدغه‌تان برای ایران و کرمانشاه چیست؟
امیدوارم همه خوب باشند، خوب زندگی کنند. مردم ایران و کرمانشاه جوری زندگی کنند که در شان انسانی‌شان باشد. به معنای واقع زندگی کنیم نه مجبور به گذراندن روزها باشیم. امیدوارم همه از زندگی کردن لذت ببرند. به‌عنوان یک معلم، گاهی صحنه‌هایی در مدارس حومه‌ی شهر دیده‌ام که حتی یادآوری‌اش هم برایم دل‌خراش و ناراحت‌کننده است. به خصوص حومه‌ی شهر، وضع معیشتی بخشی از مردم واقعاً نامناسب است. باید مسئولان به افراد کم‌بضاعت بیشتر توجه کنند.

به‌عنوان حرف پایانی، صحبتی با مخاطبان‌مان دارید؟
آرزویم این است
نتراود اشک در چشم تو هرگز
مگر از شوق زیاد
نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز.
از شما و گروه آوای کرمانشاه بسیار سپاسگزارم و دوست دارم به‌عنوان حرف پایانی مجدداً به مردم بگویم ورزش کنید و ورزش‌کار باشید.

دیدگاه ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

ادبیات

هفته نامه آوای کرمانشاه

خوش آمدید

ورود

ثبت نام

بازیابی رمز عبور